Elî

xelîfeyê îslamê

Elî bin Ebû Talib, Îmam Elî an jî bi tenê Elî (bi erebî: علي بن أﺑﻲ طالب‎, lat. ʿAlī ibn Abī Ṭālib), (598, li Mekeyê hatiye dinê - 661, him pismamê Muhemmed Pêxember (lawê Ebû Talib ê ap) û him jî zavayê wî (mêrê Fatimeya keç) bû. Li cem wî mezin bûyî û yekemîn kesên ku berê bi pêxamberiya Muhemmed re bîad kiriye ew e, di nav 12 îmaman de îmamê pêşîn bû.

Elî - علي
Elî
Elî
Navê rastî Elî ibn Ebû Talib

علي بن أﺑﻲ طالب

Bernavk Şêrê Xwedê, Îmam Elî, Heyder, Şahê Merdan, Qur'anî Natik
Rojbûn 23 Kewçêr 598
Mekke

 Erebistana Siyûdî

Mirin 28'ê Çile 661

(62 Salî)
Kufe /  Iraq

Hemwelatî Dewleta Îslam
Esil  Ereb
Dîn Îslam
Bav Ebû Talib
Dayik Fatime bint Esed
Hevjîn Fatime bint Muhemmed
Zarok Law
  • Hesen bin Elî
  • Huseyn bin Elî
  • Mûhsîn bin Elî
  • Muhemmed bin Elî
  • Hîlal bin Elî
  • El-Ebbas bin Elî
  • Ebdullah bin Elî
  • Cafer bin Elî
  • Ubeydullah bin Elî
  • Eba Bekr bin Elî
  • Omer bin Elî
  • Osman bin Elî

Keç

Pîşe Xelîfeyê Îslamê yê 4'an
biguherîneBelge

Wek serleşkerîkî belavbûyîna dînê Îslamê da ristek girîng lîstiye û tev li hemû (bê şerê Tebûk ê) şeran bûye, ji xwe ji ber van sedeman wek "Şêrên Xwedê" an jî "Şûrên Îslamê" tê nasîn.

Piştî kuştina xelîfeyê sêyem Osman, Elî bû xelîfe (656-661). Bi tevahî 4 sal 9 mehan li ser hev xelîfetî kir.[1] Dema xelîfetiya wî mirov dikare bibêje bi şerê navxwûyî derbaz dibe. Şerên wê dewrê ev bûn:

  1. Şerê Cemel (di navbera wî û Muawiye û Zubeyr da bû)
  2. Şerê Siffin (di navbera wî û Muawiye da bû)
  3. Şerê Nehrevan (di navbera wî û Xariciyan da bû)

Di 63 saliya xwe da li bajarê Kufê dema nimija sibe pêk dianî di mizgeftê de ji hêla xarîciyan ve hat kuştin.

ÇavkanîBiguherîne

Girêdanên derveBiguherîne